Balanstrutje

Home  >>  blog  >>  Balanstrutje

Balanstrutje

1
dec,2018

off
  blog

Onderweg naar mijn werk luister ik vaak naar BNR. Een beetje oudbollig eigenlijk en vooral zakelijk maar er zijn vaak interessante discussies op de radio te horen. Zo luisterde ik gistermorgen naar een programma waar ze vaak een gast uitnodigen en gisteren was dat de Zakenvrouw van het jaar van enkele jaren geleden. Zij gaf aan dat ze zich vereerd voelde dat een woord wat ze dit jaar verzon, wellicht verkozen wordt voor het nieuwe woord van het jaar. En dat woord was, juist, balanstrutje.

Eerlijk gezegd vind ik het woord trutje vrij denigrerend. Hoezo noem je een vrouw een trut? Want dan ben je er zelf één toch? En zijn wij er niet om ons soort omhoog te houden, te versterken en elkaar te verdedigen? Het woord hield mij gisteren echter wel bezig. Ben ik óók een balansmeisje? Ik bedoel; ook ik wil én moeder, én vriendin, én partner, én carrière vrouw zijn. Kan dat allemaal wel in 1? En hoe ver ga je daarvoor?

Ik besloot enkele weken geleden te klagen naar mijn man toe. Ik klaag nauwelijks, behalve over mijn hernia pijn als het echt weer raak is maar deze keer wilde ik op date. Met mijn man ja. En gisteren was het zover. Ik had er echt zin in en we gingen all the way, dat betekent: uit eten én naar een film. Hij reed heen en ik terug want meneer had 1½ glas bier op en hij neemt het (gelukkig) erg serieus. Eindelijk even tijd voor onszelf. Uiteraard ging het voor de helft van de avond over onze kids want daar zijn wij ouders voor maar ik kon ook mijn volwassen ideeën aan hem kwijt en hij zijn avonturen aan mij zonder dat we onderbroken werden door onze kinderen of door de verantwoordelijkheid die je hebt als ouder.

Zo vertelde ik mijn man gisteren (ik had zelfs een folder mee) dat ik in 2019 weer wil gaan studeren. 2018 was voor mij een studieloos jaar, dat gunde ik mijzelf echt. Maar de mensen die mij kennen weten dat ik van studeren houd dus is een jaar niet naar de schoolbanken gaan vrij lang. Ik heb al ruim een jaar een eigen bedrijf maar als je ook nog 2 banen en 3 kinderen hebt, is het moeilijk om te combineren en balanceren. Balanstrutje dus. Toch wil ik al langere tijd mijn eigen bedrijf weer wakker schudden en vraag ik mij al heel lang af waar ik mij in wil specialiseren. Schijnbaar had ik heel veel denktijd nodig want deze week maakte ik een keus. Dus ging ik gisteren naar een cafeetje met mijn laptop en ging ik op zoek naar een passende opleiding.

Ondanks dat mijn man een nuchtere Westfries is en de zin ‘wat kost dat?’ heel vaak voorkomt, luisterde hij aandachtig naar mijn verhalen. Hij vroeg naar hoe ik het wilde doen, of die ene opleiding niet iets dichterbij kon zijn want Eindhoven is wel érg ver weg en waar ik dan aan dacht als de studie voorbij was. Natuurlijk was er ook een iets andere opleiding dichterbij, écht om de hoek, maar ook weer heel erg duur en maar 5 keer naar school. Ik ging toch echt liever een heel jaar en wat intensiever.

Maar ik heb het ook gehad over mijn grote wens om op korte termijn te verhuizen naar Curaçao. Mijn wens om te remigreren bestaat al sinds ik in het vliegtuig stapte om te emigreren. En hoe ouder ik word, hoe meer heimwee ik heb. Plus dat er een nieuw neefje in ons gezin is en ik écht baal (understatement) dat ik zijn mijlpalen en knuffels mis. Er moet wat veranderen. En dat gebeurt alleen als wij een grote stap nemen. Een jaar naar school gaan betekent ook vertraging oplopen om te remigreren en wil ik dat? Ik kan wel blijven uitstellen.

Hoe dan ook, het was enorm gezellig. Gisteravond was ik echt even alleen de partner van. Het was gezellig en we hebben gelachen en ook een traantje gelaten bij de prachtige film die wij daarna bekeken (nieuwsgierig naar de film? Beautiful boy is een aanrader!).

Het heeft mij nog meer doen beseffen dat het leven blijft bestaan uit balanceren. Dat je namelijk voldoende tijd voor jezelf moet nemen. Blijven nemen eigenlijk. Vorig jaar las ik dat multi -tasken uit is. Ik snap de achterliggende gedachte maar kan je vertellen dat ik alle ballen in de lucht houd doordat ik aan het multi-tasken ben. Anders heb ik echt 400 levensjaren nodig om alles af te ronden. En dan is mijn oma wel 100+ geworden en zit het in de familie om oud te worden maar dan is dat ook niet genoeg.

heel toevallig mijn sleutelhanger

Ik noem mijzelf een balansmeisje. Want ik zal de balans blijven opzoeken. Maar ik kan je ook vertellen dat ik toch iets vaker dan 1 keer per jaar op date zal gaan met mijn man. Want het was verdomd gezellig. En gezelligheid, daar houden wij van.

Comments are closed.