Bipolair

Home  >>  blog  >>  Bipolair

Bipolair

16
okt,2016

0
  blog
Lief, soms rustig. Maar ook erg temperamentvol..

Lief, soms rustig. Maar ook erg temperamentvol..

Ik had net een ‘a-ha’ moment. Mijn man had onze dochter net met veel bombarie het bad in gekregen. En niet de goede variant. Vandaag vierden wij de verjaardag van mijn man en het kostte mij het halve weekend om een goede maaltijd neer te zetten voor mijn schoonfamilie. Dit jaar besloot ik om mijn Surinaamse roots weer aan te wakkeren dus vrijdag reed ik naar de toko om alles in huis te halen voor een bami, marinade voor kipsatés, kouseband, cassave kroepoek etc. Daarna reed ik helemaal richting Almere en Utrecht om een taart op te halen voor mijn man. Toen ik de auto instapte om 5 uur, op een vrijdag, wist ik stiekem al dat het een ramp zou worden. Want,

  • 5 uur, spitstijd
  • 5 uur vrijdag, dubbele spitstijd
  • 5 uur, vrijdag, start van de herfstvakantie, triple spitstijd
  • En ten slotte, 5 uur, vrijdag, start herfstvakantie, A1 én A6, een regelrechte ramp.

En dat was het ook. Gelukkig had ik mijn prinsessendraak mee, met een mini tablet met haar favoriete muziek. Ik heb haar lievelingsliedje ongeveer 100 keer moeten aanhoren. Ik heb er ongeveer vier uur over gedaan, heen en weer, om weer thuis te komen. Mét een Nintendo taart. Voor mijn volwassen man. Het bleek de moeite waard (nogmaals bedankt Tanja).

de Nintendo-de-moeite-waard-om-zo-ver-te-reizen-taart

De Nintendo-de-moeite-waard-om-zo-ver-te-reizen-taart

Ik was vrijdag dus al moe. Gisteren was mijn dag ook hartstikke vol door een spinning sessie midden op de dag, kinderen die bij hun neefje en nichtjes aan het spelen waren en ik die gelukkig tijd over had om mijn eten voor vandaag voor te bereiden. Pas rond tien uur in de avond kon ik eindelijk crashen op de bank. Ik voelde mijn benen tintelen van vermoeidheid.

Vanmorgen stond ik vroeg op want ik heb ook nog iets wat vrijwilligerswerk heet. Ik was mooi op tijd terug om direct weer in de keuken te staan om ongeveer 30 satés te bakken. Daarna om het huis feest klaar te maken en ik had 10 minuten de tijd om even op de bank te zitten voor ik weer op kon staan voor de visite die eraan zat te komen. Al die tijd waren mijn kinderen buiten aan het spelen. Het was prachtig weer vandaag.

Ze hebben genoten van de visite, het lekkere eten (er werd soms wel 3 keer opgeschept!) en het buiten spelen. Hele

Object toelatend haar

Object toelatend haar

bezems werden naar buiten gesjouwd want opeens vallen de bladeren in grote hoeveelheden naar beneden. Ik begreep (ik wilde het eigenlijk niet weten) dat er heuse bladergevechten werden gehouden en af en toe zag ik één van mijn kinderen langs ons hekje rennen met een hele hoop bladeren in hun handen. Af en toe kwam mijn dochter binnen met meer bladeren in haar haar dan in onze voortuin. Het was misschien niet zo handig geweest om net vandaag haar haar los te laten. De krullen die zowel zij als ik hebben zijn namelijk object toelatend: je kan hele pennen in ons haar verstoppen. In het geval van vandaag ook bladeren.

En toen was het tijd om naar binnen te komen. Dat viel niet in goede aarde van mijn dochter. En als ze boos is, is ze bóós. Ze moest niet alleen naar binnen maar ook in bad! Toen ik die drie lagen kleding ook niet snel genoeg uit kreeg en haar broer dus als eerst in bad kroop, toen was dat haar druppel! Schreeuwen, boos, chagrijnig, ik wist dat het een lange avond zou worden. Terwijl ik al zo een druk weekend achter de rug had. Ik besloot voor mijzelf (en mijn kinderen) te kiezen en liet mijn man dit oppakken. Ik installeerde mijzelf op de bank en sloot mij af voor de geluiden die ik boven hoorde. Ik besloot na een kwartier dat ik toch wel naar boven moest want hoe moest dat nou met al die blaadjes in hun haartjes? Die moesten eruit gekamd worden!

Dus ik sleepte mijzelf naar boven, niet wetende wat ik aan zou treffen. Toen ik de badkamerdeur opendeed, trof ik tot mijn grote verbazing twee vrolijke koppies aan in bad. Alsof er níets was gebeurd. Door ervaring weet ik dat je het dan moet laten rusten dus ik ging vrolijk haartjes wassen. Intussen was mijn man er ook bij gekomen en was het dikke pret in bad mede dankzij de bad bellenblaas. Eén voor één werden de kinderen uit bad gehaald en in hun pyjama gehesen. Nogmaals, alsof er níets was gebeurd.

Toen ik mijn dochter naar beneden volgde, zei mijn man dat het hem zo verbaasde dat ze opeens een ander kind was. Ik kon niets anders dan het beamen. Hij zei waar ik op dat moment ook aan dacht, namelijk: “ze lijkt wel bipolair”. En dat is precies hoe ik onze dochter wil omschrijven. Ze is maar zeven, maar heeft al zulke sterke bipolaire trekjes, een kinderpsychiater zou zijn/haar hart op kunnen halen met ons kind.

Terwijl ik net startte met het schrijven van mijn blog kwam mijn man naast mij staan. Ik: “ze is me er één”. Mijn man: “gelukkig is het er maar één”.

En ze is nog maar zeven…

4 jaar geleden kon ze er ook al wat van

4 jaar geleden kon ze er ook al wat van. toen was ze 3.

Comments are closed.