De emigratiebeurs

Home  >>  blog  >>  De emigratiebeurs

De emigratiebeurs

10
mrt,2019

off
  blog

Afgelopen februari was het weer zover; de jaarlijkse emigratiebeurs was er weer in Houten. Toen ik buiten stond, zei mijn beste vriendin Lis: “ik hoop dat dit je laatste keer is”. Want kan je je voorstellen dat ik dit jaar voor de 3e keer ging? Volgens mij gaat geen enkele bezoeker nogmaals naar een emigratiebeurs want je gaat er om ideeën op te doen en/of een verhuizing te concretiseren. Nu ga ik niet om ideeën op te doen voor de zoveel mogelijkheden. We struinen wel langs alle kraampjes en er gaat echt een wereld voor mij open. Mensen gaan schijnbaar blanco naar een emigratiebeurs. Ze hebben waarschijnlijk besloten dat ze weg willen uit Nederland maar waar naartoe staat nog helemaal open. Ik vind het heerlijk om te zien dat mensen zich zo vrij voelen dat ze daar open voor staan. Bevalt Denemarken? Let’s do it! Of nee, wacht: dat kraampje daar over Australië, die ziet er interessant uit: ze zoeken namelijk nét een verpleegkundige in het lokale ziekenhuis, zullen we daarvoor gaan? Mensen met kinderen, zonder kinderen; het kan allemaal!

Maar ik: ik ga gericht naar deze beurs. Binnenkomen en naar links, aan het eind naar rechts: eerst een aantal kraampjes over Bonaire (het wordt steeds meer), dan St. Eustatius en Saba en dan ben ik er: dé kraam over Curacao en banen. Het is er maar 1 maar iedere keer blijf ik daar zo lang mogelijk hangen. Maar wat maakt het deze keer anders dan de afgelopen 2 keer?

Wel, het zit zo in elkaar. Degenen die mij kennen weten dat ik al jaren een remigratie wens heb. Eigenlijk al sinds ik emigreerde naar Nederland. Nederland was namelijk niet mijn eerste studiekeus land, ik stond ingeschreven op een College in Amerika, niet ver van Washington. Ik had er zó een zin in: een groot nieuw avontuur en vooral, niet naar Nederland. Toch besloten mijn vader en ik in het laatste jaar dat ik zou gaan dat de kwaliteit van de opleidingen in Nederland hoger lagen dan in Amerika. En dat het meer ging om de kwaliteit dan waar ik naar school ging. Jammer voor mij maar uiteindelijk heb ik twee mooie opleidingen mogen volgen in Nederland, heb ik leuke banen gehad én ben ik de liefde van mijn leven tegengekomen. En voilà: 3 kids verder en ik woon in West-Friesland (do not ask but I love it!).

Toch blijf ik heimwee houden. Het lijkt wel een beetje meer te worden ieder jaar. En sinds mijn zusje een zoontje heeft gekregen is het voor mij zo klaar als een klontje: het is tijd. Tijd om echt stappen te gaan ondernemen en proberen te gaan verhuizen. Natuurlijk, de twijfel blijft. Mijn kinderen kennen niets anders dan hun kleine school. Ze doen het uitstekend en volgen allerlei extra programma’s die uitdagend voor ze zijn. Zoonlief gaat dit jaar naar de middelbare school, zal er een goede aansluiting zijn als we verhuizen? Vorig jaar besloot ik met de kinderen op sabbatical te gaan naar Curaçao, 3 maanden waren we er en ze gingen er naar school. We hebben genoten en de schoolkeus was goed maar het zal een lastige worden om deze privéschool maandelijks zelf te bekostigen. Het onderwijs is voor mij namelijk de belangrijkste factor; vindt er geen goede aansluiting plaats gaat het feest niet door. Ik absorbeer de verhalen van de ervaringen van anderen op; soms is het enorm demotiverend, aan de andere kant: ik heb ook een geweldige basisschool- en VO carrière gehad op het eiland. En moet je soms geen sprongen durven te maken?

En dáár zit het er juist in. Ik ben niet zo een springer. Ik ben een veiligheidsdier die graag in haar veilig hoekje blijft. Zo een verhuizing is nogal wat: huis verkopen, andere banen zoeken. En wat als het niet bevalt. Wat als de kinderen het moeilijk zullen hebben op school? Ze spreken de lokale taal niet terwijl deze wel zwaar meetelt op school. Wil ik ze dan ook nog 5 keer in de week op bijles zetten? En gaat mijn man wel aarden op mijn geboorte eiland? Kortom, ik zet zoveel op het spel voor mijn wens: is dat niet erg egoïstisch?

Toch is mijn streven om de emigratiebeurs in 2020 niet meer mee te maken. Los van het feit dat ik het wel heb gezien en ze slechte smoothies hebben (wie maakt er nou smoothies met als basis sinaasappelsap?), wordt dit hét jaar dat ik een besluit neem. Een besluit waar wij als gezin nu al zeker een jaar serieus over praten. Een besluit die wij allen erg spannend vinden maar tja, als het niet bevalt dan komen we toch weer terug?

Dus Lis, bedankt dat je iedere keer braaf meeging (al moet het saai zijn geweest), en de emigratiebeurs, fijn dat je er was maar nu is de tijd gekomen om te gaan springen. En uiteraard we will keep you posted!

Comments are closed.