De laatste loodjes

Home  >>  blog  >>  De laatste loodjes

De laatste loodjes

6
aug,2018

off
  blog

Alhoewel wij nog een aantal volle weken op sabbatical zijn, zijn mijn kinderen er écht klaar voor om terug te keren naar huis. Iedere avond heb ik namelijk huilende kindjes in bed omdat ze hun vader zo missen. De laatste weekjes vraag ik mij- vooral in de avonduren- echt af of ik hier goed aan heb gedaan. Natuurlijk, ze genieten met volle teugen maar ze missen hun papa toch wel heel erg. En mijn kindjes zijn naast mama- ook echt papa kindjes.

Oorspronkelijk was het idee dat mijn man aan het einde van onze sabbatical deze kant op zou komen. Maar we merkten dat vooral de jongste er bijna niet meer naar uitkeek om mee te gaan naar Curaçao omdat ze haar vader zo lang niet zou zien. Dus veranderden we de plannen en besloot mijn man als verassing mee te komen aan het begin van onze trip. Ik sta er nog steeds achter dat hij er toen was want op deze manier hadden de kids toch een fijne start op het eiland en op school. Maar ik heb het ook echt onderschat: 3 maanden is toch echt lang voor kinderen om weg te zijn van een ouder. Ik probeer mijn kindjes uit te leggen dat we het toch nog even vol moeten houden want hun tante trouwt over 2 weekjes en we kunnen toch niet zomaar weg? Daarnaast staan er ook echt nog leuke activiteiten op de planning: zo beginnen de kindjes morgen met een vakantiekamp van een week en ik weet zeker dat als ze er eenmaal zijn, ze echt zullen genieten.

Vooralsnog houd ik het op een mix van het daadwerkelijk missen van hun papa (ik mis hem overigens ook echt wel), maar ook vermoeidheid die het iets extra zwaarder maakt want het gehuil is tot nu toe alleen in de avond. Voor de laatste weekjes zal ik extra leuke dingen met ze gaan doen en nogmaals benadrukken dat als ze met hun papa willen bellen of skypen, dat echt altijd kan. We kijken er als gezin naar uit om weer als een compleet gezin verder te gaan maar kijken ook echt uit naar de mooie dingen die ons te wachten staan, zoals de bruiloft van hun tante. Het blijft dus een dubbel gevoel maar ik ben wel dankbaar dat ze durven om het uit te spreken en over hun gevoelens te praten.

Intussen zijn wij druk bezig met het aanschaffen van souvenirtjes. De schoolboeken zijn al in de koffers en langzaamaan wordt er hier en daar al opgeruimd. Ik zal de kindjes blijven troosten en steunen waar nodig en mogelijk uiteraard en stiekem tellen we met z’n allen- óók mijn man- de daagjes af. En dan zijn we weer saampjes. En gaan we nooit meer zo lang als incompleet gezin zonder elkaar weg.

Comments are closed.