De Sint

Home  >>  blog  >>  De Sint

De Sint

6
aug,2017

off
  blog

Intocht 2016

Gisteren heb ik mijn zoon zijn hart in 10.000 stukjes gebroken. En daardoor brak ook mijn moederhart. Ik heb er enorme spijt van maar mijn man vindt dat de tijd er rijp voor was. Wat er gebeurde? Ik vertelde mijn zoon gisteren dat Sinterklaas niet bestaat.

Veel mensen geloofden mij niet als ik zei dat mijn zoon, 10 jaar, nog een échte gelover was in de Sint. Vaak kreeg ik te horen dat hij deed alsof, dat het hem goed uitkwam, dat hij ons aan het foppen was. Goed verhaal mensen maar wie kent mijn zoon beter? Jullie of ik? Ik dus. En ik kon het met 100% zekerheid zeggen: tot en met 16.30 uur gisteren, geloofde mijn zoon nog in de Sint.

De pepernoten liggen alweer ongeveer een week in de schappen bij diverse Albert Heijn winkels. Veel te vroeg als je het mij vraagt maar ja, er is ook nog zoiets als marketing. Daarnaast heeft mijn zoon het al ongeveer een maand over deze goedheilige man. Hij was zijn komend cadeau al aan het plannen en wist precies wat hij wilde hebben. Hij realiseerde zich dat het vrij duur was dus wilde hij een voorstel doen aan Sinterklaas: dat de beste man de helft zou betalen en mijn zoon de andere helft. Gisteren pakte hij zijn geldkistje en moest al zijn geld geteld worden. Hij kwam nog wat tekort dus vroeg (weer) hoeveel zakgeld hij per week ontving.

Omdat ik onze kinderen zo vroeg mogelijk wil leren om te gaan met hun geld- iets wat ik nooit heb kunnen doen tot ik mijn man ontmoette- ontvangen zij al sinds hun 6de zakgeld. Nu mijn zoon 10 is, hoort hij €2 per week te krijgen. Maar degenen die mij kennen weten ook dat ik nooit met cash op zak loop- ondanks mijn vader zijn advies (“zorg ervoor dat je minimaal 50 gulden bij je hebt. Je weet nooit of je een taxi nodig hebt of wat anders”). Ik begon gemotiveerd en gaf iedere week het bedrag wat zij hoorden te krijgen maar de laatste tijd schiet het er bij mij in. Dus geef ik ze het per maand. En omdat ik nooit geld bij mij heb moet ik er speciaal voor naar de pinautomaat. En aangezien de pinautomaat alleen 20 of 40, etc. in euro’s uitspuugt komt het altijd in mijn kinderen hun voordeel uit. Zo moest ik laatst 2 maanden zakgeld inleveren. Maar ik had geen kleingeld dus maakten mijn kinderen vier euro winst.

Om dit stuk van het verhaal wat korter te maken: zelf met de 2 maanden zakgeld die hij ontving, zou hij tekort komen voor zijn Sinterklaas cadeau. Ik besefte mij dat ik moest opschieten met de onthulling. Wat ook zou moeten helpen is het feit dat onze zoon naar groep 7 gaat. De bovenbouw dus. Vorig jaar moest ik zijn juf al undercover vragen hoe zij het zou oppakken in de klas. Het bleek dat er nog een handjevol kindjes geloofden in de Sint. En daar zat onze zoon uiteraard bij.

Om een beeld te schetsen van onze zoon en zijn geloof in de Sint. Hij is wég van deze man. Iedere dag in december wanneer het uitgezonden wordt, zit hij precies om 18 uur naar het Sinterklaas journaal te kijken. En lang nadat de goedheilige man vertrokken is, wordt er via uitzending gemist nog teruggekeken naar filmpjes. Als de Sint aanmeert in ons dorp, loopt hij met een rechte rug, mét een rode deken om zijn schouders heen, een zelfgemaakte mijter én met een bezemstok met nog de krul erop, richting de haven. Ook schaamt hij zich er niet voor om zo naar school te gaan. Afgelopen jaar vonden mijn man en ik dat een minder goed idee en mocht hij wél zo naar de intocht, maar niet naar school. Ook stelt mijn zoon veel vragen over zijn verblijf in Spanje. Gelukkig had hij op een gegeven moment door dat hij in Spanje een gewoon leven leidt: hij heeft een prachtig huis mét zwembad en daar ligt hij aan het zwembad in zijn zwembroek te chillen en te genieten van een welverdiende lange vakantie. Het enige waar hij niet meer in geloofde was zijn leeftijd. Ieder jaar krijg ik de vraag hoe oud de Sint nou werd en ieder jaar was mijn antwoord: “999 jaar”. Tja, dit werd mij ook verteld op de lagere school.

Gisteren liepen wij op het strand. Hij liep naast mij en hield mijn hand vast en begon weer over zijn cadeau. Ik vroeg hem of er kindjes in de klas waren die het over Sinterklaas hadden en wat ze zeiden. Hij keek mij aan, mompelde wat en rende weg. Ik liet hem gaan. Enkele minuten later kwam hij weer bij mij terug en toen zei ik: “sommige kindjes in de klas hebben wel verteld dat Sinterklaas niet echt is. maar ik moet je wat zeggen; het is waar”. Hij stond even stil en er kwam een piepgeluidje uit zijn keel. Hij keek mij met zijn Bambi grote bruine ogen aan die zich vulden met tranen. Hij keek mij aan en vroeg of het écht waar was wat ik zei. Ik knikte en hij moest ervan huilen. Ik moest ook even slikken en hield hem stevig vast. Ik voelde mij in en in slecht.

Gisteren brak ik mijn zoon zijn hart in 10.000 stukken. Mijn man vond dat wij het samen moesten vertellen en dat klopte, ik had er spijt van. Maar mijn man vond ook dat het tijd was. Ik krijg nog steeds veel vragen van mijn zoon. Vragen als: “maar hoe kan het mama?” en “maar hebben jullie alle cadeautjes gekocht?”. Vragen als: “wie is die meneer dan die Sinterklaas was?” en “hoe zit het met alle pieten?”. Mijn man en ik beantwoorden alle vragen geduldig en blijven hem troosten waar nodig.

Ik weet dat het tijd was maar gisteren brak ik mijn zoon zijn kleine hart. En daardoor voel ik mij de slechtste moeder ooit.

Comments are closed.