Tics of niks

Home  >>  blog  >>  Tics of niks

Tics of niks

24
jan,2015

3
  blog

tics of niksHet zal jullie niet ontgaan zijn maar wij hebben een bijzondere dochter. Heel lief, zorgzaam, zeker weerbaar en een eigen sterke wil.  En niet te vergeten mooi, zo mooi. Maar ze is ook anders dan andere kindjes, bijvoorbeeld door het ontwikkelen van tics. Wat voor soort tic is niet eens aan de orde maar onze dochter ontwikkelt wat en voor je het weet is het er en zo frequent dat er eigenlijk niets meer aan te doen is.

Het begon ongeveer een jaar geleden, het viel mij op dat er een handeling was die niet bij haar hoorde en steeds vaker voorkwam. Ik liet mijn man haar observeren en ook hem viel het op. Nu heb ik een studie gevolgd en laat dit soort zaken the core business van mijn studie te zijn geweest. Ik heb lang getwijfeld maar bewust mijn DSM-IV boekje niet opengeslagen. Zie een DSM boekje als dé bijbel voor psychiaters en gedragsdeskundigen. Ik vond, ik ben moeder en niet de gedragsdeskundige van mijn dochter.

Dus probeerden wij het haar af te leren met beloningssystemen. Ze bleek daar erg gevoelig voor te zijn: dus dat leek erg goed te lukken. Haar beloning staat in de schuur. Maar we merkten wel dat ze van de ene naar de andere tic ging. Was de ene zo goed als weg, bedacht ze weer wat anders. Na lang wikken en wegen besloot ik toch het boekje van de plank te halen. Het zag er vrij rooskleurig uit moet ik toegeven: veel kleuters ontwikkelen tics en het gaat bij de meesten ook vanzelf weer over. Maar nergens stond in het boekje vermeld dat je van de ene in de andere kon rollen.

Gevolg: mijn zorgen waren toch zó groot, zeker met het oog op haar toekomst, om een externe raad te plegen. Kilometers papier heb ik moeten invullen; hoe mijn jeugd was, hoe mijn man zijn jeugd was, waren of zijn er bijzonderheden te vermelden, hoe is de relatie tussen mij en mijn man, hoe ontwikkelt ons meisje zich op school. Ik moest testen invullen, de uitkomst kon ik als gedragsdeskundige zelf scoren en zelfs de juf moest vragenlijsten invullen. Na een maand konden we terecht, er werd gespeeld met haar, geobserveerd en 2 gesprekken later stonden we weer op straat. Het vonnis: het viel mee. We kregen adviezen mee en kregen vooral te horen dat het ook gewoon bij ons meisje kon horen.

Maar nu komt het; bij ons afrondingsgesprek vroeg de kinderpsychiater aan ons hoe het met onze dochter ging. Ze was erbij en sinds haar oortjes altijd op frequentie FM staat onderbrak ze de mevrouw en zei: “het gaat goed hoor. Ik doe het niet meer want ik ben nu groot”. Een uur later waren wij weer thuis en sindsdien, heeft mevrouw nooit meer een tic gehad. Geen enkele. Een jaar, verschillende tics, heel veel zorgen van een moeder, een DSM-IV boekje, enkele beloningssystemen, veel testen en een kinderpsychiater verder is onze dochter tic-vrij. Bij onze dochter is het alles of niets. In dit geval tics of niks..

En dát, dat maakt onze dochter zo bijzonder. Extra bijzonder voor ons..

3 Comments so far:

  1. hildasamson schreef:

    als jullie het snappen??
    ik als moema dus niet.
    wat ik wel weet,is:
    dat ik een bijzondere kleindochter heb.

    weer een bijzonder boeiende blog.

  2. Salina schreef:

    Fantastisch, ze is geweldiggg!

    • liesbeth guicherit schreef:

      schatje van me, je hebt een apart, bijzonder kind en daar ga je het mee moeten doen. Ze heeft wel heeeeeel veeeeeeel van haar eigen mama wat je echt terugvindt bij haar.
      Mar Vanessa, je doet het goed en ze is vast best wel trots op zo’n moeder. brassa, veel plezier met de kids en ik kijk naar de volgende blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.