Zes jarig kindje

Home  >>  blog  >>  Zes jarig kindje

Zes jarig kindje

31
okt,2017

off
  blog

Mijn werk is ontzettend divers. Geen uur is hetzelfde. Zo kan ik op een dag leuke vergaderingen hebben met diverse collega’s die kunnen gaan over opvoedspreekuren maar ook over een casus, bijvoorbeeld een kind dat erg veel met zijn of haar hoofd bonkt op de vloer. Maar er zijn vaak genoeg ook minder leuke kanten als het om mijn werk gaat. Zo kreeg ik vandaag een app binnen dat er een zes-jarig kindje is overleden bij een auto ongeluk. Zes jaar!  Het kindje stak over, een auto zag het kindje niet en zo is het kindje er ook gewoon niet meer.

Dit soort ongevallen grijpen mij natuurlijk erg aan. Maar ik sluit mij zoveel mogelijk af. Ik krijg regelmatig de vraag of ik mijn werk en de heftige casussen niet meeneem naar huis. Natuurlijk denk ik onderweg naar huis hierover. Vandaag zat ik in een flinke file toen ik naar huis wilde en ik dacht aan niets anders dan aan dit kindje. Ik moest ook ontzettend veel doen want achter de schermen gebeurt er ontzettend veel als zulke ongelukken plaatsvinden. Zo is het belangrijk dat er met de school contact wordt opgenomen. De reden dat wij met de school contact opnemen is om te vragen of zij hulp wensen om om te gaan met het vreselijke verlies. Het contact verloopt niet via mij maar via de vaste jeugdverpleegkundige van de school. Meestal overleg ik wel uitgebreid met de jeugdverpleegkundige want gelukkig maken zij dit soort zaken weinig mee. Ik coach ze en begeleid ze zodat zij het weer over kunnen nemen. In dit geval was de school ontzettend blij met de hulp die aangeboden werd. En mag ik morgenochtend om 8 uur aanwezig zijn om de school bij te staan. Samen met hun eigen jeugdverpleegkundige.

Helaas is dit geen uitzonderingszaak. Door een bijzondere functie op mijn werk krijg ik ook met andere schrijnende zaken te maken die maatschappelijke onrust (kunnen) veroorzaken. Zedenzaken, leerkrachten die overlijden, kinderen die overlijden, zedendelinquenten die terugkeren in een wijk, andere ongevallen die grote impact hebben. Er gaat geen maand voorbij of er is weer een zaak bijgekomen.

Ik vind mijn werk mooi. Ik vind dat ik de mooiste maar ook meest waardevolle baan heb. Ik kan velen niet direct helpen, ik werk namelijk achter de schermen maar het blijft dankbaar werk. Als ik ervoor heb gezorgd dat de school van het kindje die vandaag overleed toch binnen een aantal uur een verdrietkoffer bezorgd krijgt en morgenochtend om 8 uur er 2 medewerkers van de GGD aanwezig zijn, dan voel ik mij trots. Binnen een uur was er al contact met Slachtofferhulp. Wij hoeven de in’s en out’s niet te weten en in 99,9% van de gevallen kennen wij geen namen van slachtoffers, daders en betrokkenen maar we kunnen wel ontzettend veel betekenen en houden als samenwerkende partijen het contact warm.

Toen ik jong was, een kind nog, wist ik dat ik anderen wilde helpen. Het begon met de affiniteit met de gehandicaptenzorg maar uiteindelijk ben ik iets heel anders gaan doen. Soms werk ik direct met ouders door het geven van een oudercursus of toch aanwezig te zijn bij een bijeenkomst van slachtoffers of betrokkenen. Ik stap dan leeggezogen mijn auto weer in onderweg naar huis. Maar ik stap dan ook met het meest warme gevoel in mijn hart in de auto onderweg naar mijn gezin. Wetende dat ik iets kan betekenen voor anderen, de ene keer iets meer dan de andere, zorgt ervoor dat ik mij gelukkig en nuttig voel.

Vandaag overleed er een zes jarig kindje. Als ik dit kindje weer terug kon brengen naar zijn/haar ouders, had ik dat gedaan. Maar dat lukt helaas niet meer. Ik ben direct alert bij deze zaken en zal er dan alles aan doen om ervoor te zorgen dat ik er ben voor de school, onze medewerkers en indirect voor alle dierbaren van dit kindje.

Vandaag overleed er een zes jarig kindje. En ja, ik neem het mee naar huis want ik ben ook een mama. Maar ik blijf de emoties de baas en werk hard achter de schermen om de hulp zo goed mogelijk aan te bieden. Ik krijg dit kindje er niet voor terug, maar als ik het zou kunnen, had ik het zo gedaan.

Comments are closed.