Vandaag, op 2 januari 2026, kreeg ik geweldig nieuws. Ik val- net als de chirurg die wij vanmiddag zagen- meteen met de deur in huis. Het is géén borstkanker.
Maar laten we bij het begin beginnen zoals tante Es altijd zegt.

Twee jaar geleden ging ik naar de huisarts. Ik voelde wat in mijn rechterborst. De huisarts verwees mij naar het ziekenhuis. Ze maakten een foto en de huisarts belde mij op. Ze hadden rechts niets gevonden, maar links wel. Ik moest terug voor een verdiepend onderzoek én een biopt. Vanaf het moment dat ik het woord biopt hoorde, raakte ik in de stress. Okay, anderen zouden in de stress raken door het feit dat er was gezegd dat er wat gevonden was maar ladies and gentlemen, ik ben écht wel bang voor naalden.
Ik ging dus voor het onderzoek en had keurig een uur van te voren 2 paracetamolletjes ingenomen. Maar het liep wat anders. Na het maken van de foto’s mocht ik even plaatsnemen in de wachtkamer zodat de foto’s beoordeeld zouden worden. Na enkele minuten kwamen ze terug: de foto’s waren gelukt en er hoefde géén biopt afgenomen te worden.
Ik mocht daarna naar de afdeling chirurgie, meteen ook de afdeling oncologie. Ik kan je vertellen dat je daar liever niet wil zitten. Ook niet wachtend terwijl je door je Facebook heen zit te scrollen. Er zitten écht zieke mensen om je heen.
Conclusie toen was: het lijkt kalk, we houden je 2 jaar in de gaten.

Februari 2025: ik mocht terug voor de foto’s en lichamelijk onderzoek. Wat er zat, zat er nog steeds en was niet kleiner maar ook niet groter geworden. De artsen waren gerust en ik hoefde niet terug op controle. Maar gezien het feit dat ik binnenkort 50 werd, betekende dit ook dat ik opgeroepen zou worden voor bevolkingsonderzoek. Ik kon zelf bepalen of ik mee wilde doen.

Vorige maand rolde de uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek binnen. Natuurlijk zou ik daar gebruik van maken. We kunnen nogal klagen in Nederland maar ons gezondheidszorg is wel geavanceerd en goed geregeld. Dus maakte ik een afspraak en ging ik, zonder deo op te hebben gezet, naar de bus. Foto’s werden gemaakt, ik mocht even plaatsnemen in de wachtkamer, er kwam een jong meisje naar buiten die zei: “de foto’s zijn gelukt, ik wens u een goede uitslag”. Ik had nog wel even aangegeven dat ik tot februari nog onder controle had gestaan, dat zouden ze noteren.

Drie dagen erna liep ik in de Action met mijn kleinzoon. De huisarts belde. Ik zei nog tegen mijn kleinzoon: oma moet even bellen, je blijft mooi naast oma staan. Ik had de avond ervoor een herhaalrecept doorgebeld dus dacht dat hij daarvoor belde maar hij belde voor wat anders. “Er is een afwijking gezien tijdens uw borstonderzoek en zal u daarom doorverwijzen naar het ziekenhuis”. Intussen liep er een mevrouw langs en hoorde ik mijn kleinzoon tegen haar zeggen: “kijk wat ik allemaal in mijn jaszakken heb gestopt” en zag met een schuin oog dat hij allerlei speelgoed in zijn jaszakken had gepropt. Ik schakelde weer snel terug en vroeg aan de huisarts of hij wat meer kon vertellen maar daar kon hij geen uitspraak over doen. Een uur later had ik al 3x gesproken met het ziekenhuis en mocht ik die dinsdag al in Purmerend naar het ziekenhuis voor een echo, een foto en een biopt. En voor wat betreft mijn kleinzoon: ik kan gelukkig goed multi-tasken en ben dan wel al 50 maar nog niet doof dus had zijn gesprekje met die onbekende dame gehoord en al het speelgoed uit zijn zakken gepeuterd.

Biopt. Deze keer kwam ik er niet onderuit. Maar de zenuwen werden wel wat groter. Dinsdag nam ik mijn sportbh mee, nam ik de paracetamol in en stapte ik in de auto op een ijskoude dag. Er werd eerst een echo gemaakt maar terwijl ik op de arts wachtte- en dat duurde even- met alleen een klein handdoekje over mijn supergrote boobs heen- kreeg ik het opeens Spaans benauwd. Ik dacht aan de ergste scenario’s: ik kán niet ziek zijn: mijn kinderen trekken dat niet.
De arts kwam en legde uit dat in beide borsten afwijkingen waren gezien. Het duurde even voor hij er was want hij wilde de foto’s van de afgelopen 2 jaar ook nog beoordelen. Ze zouden alleen hun focus leggen op mijn linkerborst. Ik vroeg hem of hij wat meer kon vertellen maar hij legde uit dat het biopt daarvoor noodzakelijk was en eigenlijk legde hij uit dat er 2 scenario’s mogelijk waren: meer smaken zijn er niet. Wel legde hij uit dat mijn klieren schoon waren dus mocht het slecht nieuws zijn, zou het goed te behandelen zijn.

Strak nieuws maar ik vroeg erom en als arts ben je een strak en eerlijk antwoord verschuldigd aan de patiënt. Het biopt werd gedaan en laat mij het erop houden dat ik vast 2 of 3 kleine botjes heb kapot geknepen van die aardige verpleegkundige. Ze probeerde te praten over koetjes en kalfjes maar toen ik wat in mijn linkerooghoek zag wat op een boormachine leek en ik vroeg of dát in mijn borst zou worden gedeponeerd, zeiden de beide verpleegkundigen én de arts: “Mevrouw, u kunt beter niet kijken”. Mijn vraag was toen wel beantwoord. Soms is pijn fijn maar ik hoef het niet nogmaals mee te maken. Ik heb die middag van uitputting, op de bank geslapen. We zijn nu anderhalve week verder en het gat in mijn borst is inmiddels wel dicht maar mijn borst is wel bont en blauw. Door de Kerstdagen en een gesloten laboratorium, duurde het wat langer dan normaal voor ik de uitslag kreeg.

Ondanks dat ik mij nuchter probeerde op te stellen, waren er wel wat momenten dat ik dacht: hmmm, er zijn maar 2 smaken mogelijk…Zeer begrijpend was mijn moeder ernstig zenuwachtig maar ik probeerde haar echt wel gerust te stellen: het komt goed, ik kom over een maand gewoon naar huis, maak je niet druk. Ik had mijn nichtje uit Curaçao op vakantie dus de vakantieplannen gingen gewoon door een eerlijk gezegd, was dat een fijne afleiding. Toch liep ik soms tussen mensen door in een stad en had ik soms de neiging om een onbekende aan te spreken en te starten met de woorden: “wat ík nou meemaak…heb je even tijd?”. Het leven ging door: kerst kwam en ging, 2025 werd 2026 en vandaag was eindelijk dé dag. Ik keek er ook een beetje naar uit want onzekerheid is niet fijn.

Ik probeerde de chirurg te lezen toen hij mijn naam opnoemde maar hij liep al richting zijn kamertje. Hetzelfde kamertje als 2 jaar geleden: spreekkamer nummer 10. Ik wist- met dank aan mijn vader die hetzelfde beroep had uitgeoefend als deze man- hoe zijn werkwijze zou zijn dus hij begon met: ik val met de deur in huis en dat is dat het goed nieuws is! Een mooier begin had hij ons niet kunnen geven. Tien minuten later, stonden we namelijk alweer buiten. Er is echter wél een behandelplan voorgelegd en dat is dat ik weer onder controle sta. Gelukkig had ik manlief mee want ik weet zelf weinig meer van het gesprek. Ik belde mijn moeder meteen op, appte mijn dochter en gooide in de familiegroep dat het nieuws goed nieuws was.

En nu, om 20.22, ben ik eigenlijk best wel moe. En hoop ik dat ik vanavond voor het eerst sinds de huisarts mij belde op 19 december- precies 2 weken geleden dus- dat ik een goede nachtrust kan hebben. Want de afgelopen 2 weken heb ik echt slecht geslapen. Maar tegelijkertijd gaan mijn gedachten ook naar de vrouwen die 2 weken geleden, gisteren, vandaag en morgen, wel slecht nieuws krijgen. Voor nu ben ik safe: er zit wel wat in mijn borsten maar het is okay: ze mogen daar van mij en de artsen rentfree wonen. En zo begint mijn 2026 vandaag pas écht…Zoals lieve tante Sjaan tijdens ons afscheid tegen mij zei terwijl ik haar hand vasthield en streelde: “het komt goed”.