Weekend. Mijn ‘ik kom bij’ momenten. Maar ook momenten die ruimte geven om uitgebreid te koken, een recept te proberen, te video bellen met mijn moeder. Vandaag was zo een dag: ik sliep uit (komt weinig voor), deed boodschappen met man-lief (€182 voor een week!! Wát een geld), deed mijn eigen-bedrijf administratie en probeerde een nieuw recept uit.
Maar terwijl ik alles aan het voorbereiden was voor het voor mij een nieuw Antilliaans recept, belde ik mijn moeder via Facetime.

Mijn moeder en ik spraken over koetjes en kalfjes. Vooral over mijn gister ontdekte fiasco. Ik kwam er gisteren namelijk achter dat ik mijn ticket naar Curaçao voor februari verkeerd geboekt had. Ik had mijn ticket namelijk geboekt vertrekkende vanuit Curaçao i.p.v. Amsterdam. En toen ik dit ontdekte schrok ik. Mijn moeder ook. Haar exacte woorden: “Dat is niets voor jou, zo vaak op reis en deze fout maken. Wil je ophouden met al die prijzen. Ik heb direct hoofdpijn.”
Ik moest lachen om haar woorden en eerlijk gezegd had ik dat even nodig. Want intussen was ik met de KLM aan de telefoon en vertelden ze mij dat ze niets voor mij konden doen. Ja, wel iets eigenlijk maar dan moest ik zeker €1200 neerpennen. Ik paste.

Naast het babbelen over mijn KLM fiasco hadden we het ook over iemand die ze gisteren tegenkwam, mijn aankomende drukke week (ik ben komende week maar twee dagen thuis), mijn dochter en toen vertelde ze opeens: “ik moest gisteren zó aan je denken, ik was de koelkast aan het schoonmaken”.

Dames en heren. Ik parkeer het gesprek even hier om jullie mee te nemen in hoe mijn ouders hun koelkast werkt. Op Curaçao hebben veel mensen een kolossale koelkast: het eiland ligt dichtbij Amerika en in Amerika is alles groots. Daarom is veel op het kleine eiland ook groots: zo ook de koelkasten. Mijn moeder heeft dus al jaren zo een dubbele deuren koelkast.
Ieder jaar als ik er ben, valt het mij op dat die koelkast zo vol is. Voor iemand die alleen woont. Okay, mijn zusje en gezin wonen op het erf en eten vaak mee maar los daarvan is het een volle koelkast. Wat nóg meer opvalt is het feit dat als ik er 1 of 2x per jaar ben, meestal dezelfde spullen in deze koelkast zitten. En ik vrij zeker weet dat het dus nog precies dezelfde etenswaren zijn. Voorheen maakte ik tijd vrij om door de etenswaren heen te gaan: als ik een uur later klaar was, was de koelkast een stuk leger.
Mijn moeder gooit namelijk niets weg; het kon dus gemakkelijk voorkomen dat er nog medicatie in de koelkast was van mijn vaders tijd. En mijn vader is al 13 jaar geleden overleden. Of een ponche crema die ik 5 jaar geleden aangeschaft had maar nooit leeggedronken heb.

Ook dát heeft een verhaal. Mijn pa was namelijk arts en zorgde voor voorraadjes. Antibiotica bijvoorbeeld, hadden we altijd in huis. Gelukkig hadden we dat niet altijd nodig maar medicatie heeft wel een houdbaarheidsdatum. Toch mochten wij- van mijn pa- medicatie niet weggooien als het over de datum heen was want mijn vader zijn woorden waren als volgt: “dan sturen ze de medicatie naar Afrika”. We zijn 13 jaar verder na zijn dood maar dit zei hij al toen ik kind was. Al zeker 25 jaar zwerft deze zin huurvrij door mijn hoofd. Ik weet zeker dat er geen medicatie meer in de koelkast van mijn moeder is van toen mijn vader overleed maar er wel genoeg ‘over de houdbaarheidsdatum’ etenswaren in liggen. Weggooien is niet mijn moeder haar sterkste kant als het om de inhoud van haar koelkast gaat.

Maar schijnbaar vond ze het gisteren wel nodig om die koelkast schoon te maken. Tot ze bij haar groente la uitkwam en tóen aan mij dacht.
Want ze ruimt de groente la wel wat regelmatiger op maar wellicht toch niet vaak genoeg. Want ze kwam op de bodem van de la en trof er een…dode baby hagedis. En op dát moment moest ze aan mij denken.

Ladies and gentlemen, jullie kunnen wel bedenken dat dit iets met mij deed. Ik kreeg rillingen over mijn hele lijf en dook in elkaar. Het woord ‘gadverdamme’ riep ik wel vijf keer achter elkaar. Al die tijd keek mijn moeder vanuit een iPad scherm naar mij en lag ze in een deuk.
Alleen lag ík niet in diezelfde deuk.
Voor mij was de maat vol: ik ben er vaak maar die koelkast gaat mij niet meer zien van binnen: I am done want hoe een baby hagedis in die koelkast gekomen is? Do not ask. I don’t care maar ik blijf er voorlopig uit.