Sinds ik ik de overgang zit, gebeurt er wat met mij. Nou, niet alleen met mij maar vooral met mij in verbinding met anderen. Ik bekijk op één of andere manier, verbindingen anders: kritischer, liefdevoller naar mijzelf. Misschien heeft het overlijden van tante Sjaan daar ook aan bijgedragen. Wat ik in ieder geval van tante Sjaan meekreeg de laatste keer dat ik haar mocht spreken was dat het altijd goed komt. “Het komt goed” zei ze toen ik ontroostbaar naast haar stond en haar hand vasthield, het komt goed. Het komt goed zijn drie woorden die ik wel wekelijks in mijzelf mompel. Het heeft mij veel ellende gescheeld en veel troost gebracht. 

In verbinding zijn met anderen is hoe ik ben, wie ik wil zijn, wie ik geworden ben. Het moeilijk kunnen loslaten is (helaas) ook een kerneigenschap van mij. Het komt goed en niet kunnen loslaten zijn 2 zaken die niet echt- hoe kan ik het netjes zeggen- vriendjes van elkaar kunnen zijn.

Al enkele jaren word ik geconfronteerd met een lastige kwestie en dat is intuïtief weten dat een vriendschap voorbij is en het moeilijk kunnen loslaten, a.k.a. accepteren. Jarenlang had ik een beste vriend- ik noem hem P. P en ik waren onafscheidelijk. Ik leerde P kennen toen ik op mijn kwetsbaarst was. Er was meteen een klik en the rest is history. P was er toen ik mijn man leerde kennen, toen ik ging trouwen, toen mijn kinderen werden geboren, toen mijn vader overleed. P nam ik mee in het behalen van mijn kinderen hun zwemdiploma’s, de eerste lesjes judo, toen ze naar de middelbare school gingen. Hij was getuige van mijn heartbreaks, mijn afgeronde studies: kortom: we pasten bij elkaar. Daarentegen nam P mij mee in zijn kerneigenschappen, zijn moeilijke momenten, zijn vreugdemomenten. Maar tóch, tóch vraag ik mij af hoeveel ík P echt wel kende. 

Naarmate je ouder wordt kunnen er dingen veranderen, verschuiven maar hoeft het ook niet. En dat laatste leek het geval. Leek. Want er verschoof toch het een en ander. En nu staan we niet meer in verbinding met elkaar. Sterker nog, onze wegen scheidden. En dat is een acceptatieproces. Weet je nog dat ik aan het begin van deze blog wat vertelde over het loslaten? Het is dus goed te weten dat ik daar niet sterk in ben. Wat er ook gebeurde 2 jaar geleden: P heeft zijn eigen verhaal en ik die van mij. Waar ik uit wil blijven is een welles-nietes verhaal. Wat ik wél wil is het uitpraten zodat wij niet via de app zulke beladen vragen, antwoorden en verhalen hoeven te delen. Maar P wil dat niet. En dát vind ik ook lastig: sinds 1996 een vriendschap en het op déze manier zo gemakkelijk weggooien? Schijnbaar kan het. 

Mijn man keek op een afstand toe. Hij luisterde naar mij als ik tranen moest laten, een seconde erna boos werd of het gewoonweg niet begreep. Wellicht ook goed te weten: ik ben een gevoelig mens, een gevoelsmens. Ik kan absoluut niet tegen onrecht en ik vind mijzelf lief, aardig, goed. Ja, deze menseigenschappen maken het zeer en zeer moeilijk om te leven in deze wereld- maar daar een andere keer een blog over. Het feit dat ik zo gevoelig ben en niet tegen onrecht kan, zorgde er wel voor dat het voor mij een moeilijke transitie is geweest. Maar ik moest door. 

Enkele dagen geleden besloot ik P een app te sturen: kort: fijne feestdagen, we missen je en houden van je. Hij stuurde meteen een app terug en zei hetzelfde. Op één of andere manier werden het 2 zinnen, 3 en toen stuurde hij een hele lange app die- laten we het netjes houden- weer hetzelfde zei als 2 jaar geleden maar nóg onaardiger. En daar was ik niet van gediend. Het deed mij weer denken aan de woorden van mijn man 2 jaar geleden: hoe hij op een afstaand keek en veel hem opviel de voorgaande jaren. Hij wilde het niet delen want wilde mij niet pijn doen maar zou mij wel beschermen indien de tijd er rijp voor was en die tijd was nu gekomen. De overgang doet wat mij mij: ik maak andere keuzes, ik word liever voor mijzelf. Dus toen ik dat las, deed het geen pijn meer. Niet zoals 2 jaar geleden. Ik werd ook niet boos of verdrietig. Ik keek naar de app en dacht: dit is wat ik nodig had. Ik keek naar de app en zei zachtjes tegen mijn telefoon: “No more. I can love you from a distance”.

En dat was het: onze vriendschap heeft de 30 jaar mijlpaal nét niet gehaald. Maar wat het wél heeft gebracht is veel liefde, veel knuffels, mooie gesprekken. En die zal ik nooit vergeten. Voor nu laat ik het los- echt waar! Want die diepgaande liefde, die gaat nooit meer weg. Maar wat ik wél heb geleerd is dat ik meer van mijzelf moet gaan houden in plaats van het steeds weggeven en daardoor ook delen van mijzelf weggeven: no more, I love myself more. Nu dan, maar beter te laat dan nooit!