Fietsband

Home  >>  blog  >>  Fietsband

Fietsband

14
apr,2019

off
  blog

Het komt sporadisch voor dat ik op een vrije middag moet werken. Zo ook afgelopen week. Op de donderdagen werk ik namelijk meestal tot half 1 maar er was een bepaalde bijeenkomst- deze keer over laaggeletterdheid, die ik echt graag wilde bijwonen. Ik was namelijk echt al een jaar niet geweest omdat het iedere keer op een vrije middag was en ik toch keuzes moet maken. Maar afgelopen donderdag viel het zo uit dat ik in de ochtend wat afspraken had in Hoorn en deze bijeenkomst ook in Hoorn was. Dat kwam goed uit dus.

Omdat ik dus van de ene naar de andere locatie in Hoorn moest zijn bedacht ik mij dat ik mij zou verplaatsen op de fiets. Ik doe mijn best om milieubewuster te leven dus vond ik dit een mooie oplossing. Daarnaast was het echt maar 5 minuten fietsen van mijn werk vandaan dus dat zou goed komen. Ik vroeg bij de receptie om een fiets en kreeg én een fietssleutel én een kaart om de fietsenstalling in te komen in mijn handen gedrukt. Het oude fietsenrekje naast mijn werk was inmiddels verdwenen en ik kreeg de instructie om naar de nieuwe fietsenstalling te gaan onder het ziekenhuis. Het ziekenhuis in Hoorn is namelijk naast ons GGD gebouw.

Zo gezegd zo gedaan. Ik kwam de gloednieuwe fietsenstalling binnen en zag zeker 200 fietsen staan. Het enige wat ik wist is dat ik op zoek moest naar een zwarte fiets met zwart groene fietstassen. Het duurde dus even voor ik hem gevonden had maar het lukte. Ik wilde nét op de fiets stappen tot ik mij bedacht dat ik maar eerst moest checken hoe het met de fietsbanden zat. Behoorlijk zacht. Tegen een grote pilaar stond er een mooie fietspomp dus ik dacht: dat lukt mij wel even.

Maar dat lukte dus niet. Ik kan er een uitgebreide of een korte blog van maken. Ik kies voor het laatste. Wat ik wél wil verklappen is dat het dus niet lukte. Ik schroefde het hele ventiel eraf en begon te pompen. Goed gevulde fietsband maar op het moment dat ik het ventiel van de fietspomp er weer af schroefde, klonk er een vrij harde knal en had ik een nóg meer lekke band dan voorheen en begon het verhaal weer opnieuw. Ik kan je één ding verklappen: ik had een verhit hoofd. Mijn haar hing nog nét niet vol zweet langs mijn gezicht maar ik raakte gefrustreerd. Ik hoopte van harte dat er geen enkele camera hing in de fietsenstalling want ik weet zeker dat alle beveiligers vreselijk aan het lachen waren in hun camera hok. Ik presteerde het om de band wel 5 keer achter elkaar op dézelfde manier op te pompen, de ene keer probeerde ik het nét even sneller met het ventiel dan de andere keer.

Juist. WO geschoold en niet weten hoe ze een fietsband moet oppompen. Zwaar gefrustreerd belde ik mijn man. Toen bleek dat mijn telefoon ook nog geen bereik bleek te hebben, liet ik al mijn spullen in de stalling staan en liep naar buiten. Ik belde mijn man en zei: “ik heb je hulp nodig”. Ik wilde niet té gedetailleerd vertellen wat er gaande was maar ik denk dat hij aan mijn stem merkte dat het huilen mij nader stond dan het lachen. Plus, inmiddels was de bijeenkomst al ruim een kwartier bezig. Het toeval is dat het ziekenhuis recht tegenover mijn man zijn werk is dus hij stond met 3 minuten buiten. Ik nam hem mee onder het ziekenhuis in de stalling en legde met een gedempte stem uit wat er gaande was. Hij keek nog even vól ongeloof mijn kant op maar besloot direct de banden te pompen. Voor en achter. Binnen 2 minuten stonden we buiten. Mét de fiets. Ik ben hem nóg dankbaar en de organisator van de bijeenkomst fluisterde ik alleen maar toe dat ik fietsproblemen had. Meer hoefde ze niet te weten en ze weet niet dat ik blog.

Die avond. Ik belde mijn beste vriendin Lis op en vertelde haar het verhaal. Als ik nu nog aan haar reactie denk begin ik weer te lachen. Ze kréég mij namelijk een lachbui…niet normaal. Toen ik nog probeerde te komen met het verhaal dat ik uit Curaçao kom en we daar nauwelijks banden oppompen, onderbrak ze mij direct en zei iets als: “kom niet met dat excuus. Want ik kan wél banden oppompen.” Dus mag ik dat nooit meer zeggen.

De volgende keer pak ik toch denk ik stiekem de auto.

Comments are closed.