Ik verveel mij niet

Home  >>  blog  >>  Ik verveel mij niet

Ik verveel mij niet

8
dec,2019

off
  blog

Ik mocht opeens geopereerd worden!

Inmiddels is het alweer twee weken en enkele dagen dat ik een rugoperatie heb ondergaan. Toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, kreeg ik een briefje mee in mijn hand waarin stond: drie weken bedrust. De chirurg verzekerde mij dat ik vooral goed naar mijn lijf moet luisteren dus zo strikt waren de regels (op dag 1 mag je 3 minuten zitten, op dag 2 5, etc.) dan ook weer niet. Van meer mensen wel dan niet krijg ik de opmerking “zo, dat zal niet gemakkelijk voor je zijn”. En dat klopt. Deels. Want deze operatie zag en zie ik als een kans. Een tweede kans welteverstaan. Dus was ik van plan om goed te luisteren naar de doctor’s orders.

Okay, een week geleden viel mijn laatste pijnmedicatie op de grond. Er was niemand thuis en ik kon niet wachten dus bukte ik zo verantwoord mogelijk om hem op te pakken. Ik voelde iets in mijn rug en sindsdien is er een hechting gesprongen. Twee trips naar de huisartsenpraktijk (waar vier paar ogen mijn wond inspecteerden) en naar het Amsterdams ziekenhuis verder moet ik het weer een stapje terug doen. Mijn man is toch wel een beetje mantelzorger geworden en verzorgt mij enorm goed. Mijn man die nooit wilt meekijken naar tv programma’s als ’24 hours in A&E’ en ik die dit soort programma’s verslind wil niet kijken naar hoe mijn wond eruit ziet. Morgen komt zelfs de thuiszorg langs om de wond schoon te maken, ernaar te kijken en mij weer voor het weekend achter te laten in handen van mijn man.

Terug bij af dus. Maar verveel ik mij dan niet? Een zin die ik veel te horen krijg. Het antwoord is: nee! Eigenlijk niet. Er is één middag geweest waarvan ik dacht: wanneer kan mijn man weer naar huis komen maar los daarvan wist ik- voornamelijk door het gevoel van ‘tweede kansen krijg je niet altijd’- wat mij te wachten stond. En okay, het is een vrij drukke tijd geweest: ontslag ingediend, zoveel mogelijk afronden op mijn werk waar ik 13 jaar gewerkt heb, het starten van een nieuwe baan, mijn geliefde oom Tollaway die helaas een maand geleden overleed, te horen krijgen dat een dierbare persoon ziek is, veel verschillende soorten medicatie geslikt met alle bijwerkingen van dien én de meest heftige pijn wat ik ooit ervaren heb in mijn leven. En dat is inclusief bevallingen waarvan één natuurlijke stuitbevalling. Dus geniet ik eigenlijk van mijn verplichte bedrust.

Ik lees graag en als afscheid van mijn werk kreeg ik van meerdere collega’s boeken. Ik ben weer begonnen met het afmaken van mijn online opvoedcursus Stressvrij opvoeden. Ik luister weer meer muziek en ik ga zowat álle series en films af op Netflix én Videoland. Kerstcadeau’s kopen? Thank goodness voor de uitvinding online shoppen. Daarnaast heb ik ook geleerd om los te laten. Is de vaatwasser nog vol in de ochtend? Jammer dan. O jee, de wasmanden (we hebben er vier!) puilen uit: boeien! Blijven liggen tot 12 uur en dan maar een ontbijtje skippen? Het is wat het is. Ik ben van mening dat het herstellen niet alleen een lichamelijk maar ook een psychologisch proces is.

Dus: verveel ik mij? Natuurlijk verveel ik mij van tijd tot tijd heel eventjes. Natuurlijk kruip ik af en toe even achter mijn laptop- zoals nu uiteraard- om een beetje te werken (nieuwe leuke baan!) en een blog te schrijven. Uiteraard weet ik soms niet wat ik moet doen. En gelukkig kijk ik straks weer uit naar het langzaam oppakken van het werk. Maar bovenal geniet ik van het iedere dag thuis zijn als mijn kinderen thuis komen. Het mijn zoon nog meer helpen met zijn huiswerk en proefwerken als brugklasser. Het dragen van dikke joggingsbroeken, tweety sokken en geen bh’s. Het laten helen van de wond en mijn ‘after-hernia’ life.

Tweede kansen zijn om met beide handen vast te pakken. Nee, eigenlijk vast te grijpen! Je zou gek zijn als je dat niet doet. Dus doe ik het maar niet. Cheers to second chances.

Comments are closed.