Jaarboodschappen

Home  >>  blog  >>  Jaarboodschappen

Jaarboodschappen

6
feb,2022

off
  blog

 

Mijn 2 jongste kinderen zitten midden in de puberteit. En dat is goed te merken. Het is te merken aan het proberen om te buigen van onze regels, aan de troep die ze maken in hun kamers, aan het aantal wasjes die ik nu draai (van eens in de week naar zeker 3) maar vooral in het leegroven van onze voorraadkast.

Eén van de luxezaken die wij in ons nieuw huis hebben is een voorraadkast. Ons vorig huis was klein maar fijn en had nauwelijks voorraadruimte. Onze keuken was wel ruim maar had eigenlijk nauwelijks plek voor bijvoorbeeld de boodschappen. Mijn man houdt van voorbereid zijn dus hebben we eigenlijk van alles 1 exemplaar op reserve. Als je echter geen plek ervoor hebt, wordt het lastig. We hadden 1 grotere la waar alles in moest passen. De la had het zwaar qua belasting. We wilden graag wat groter wonen want de kinderen werden groter, mijn man had behoefte aan een garage waar zijn motor in past, ik had behoefte aan een fijne tuin en net als mijn man, meer ruimte. Ondanks dat wij groter zijn gaan wonen, heb ik helaas ook moeten inleveren. Mijn vorige badkamer hadden wij verbouwd en op mijn aandringen hadden wij er een bubbelbad in laten plaatsen. In ons nieuw huis stond een mooie badkamer maar helaas geen bad. Ik heb altijd al gedroomd van een kookeiland, ons nieuw huis heeft een veel kleinere keuken als de vorige en helaas…geen kookeiland. Maar wat wij wel hebben is een vooruitgang in zoveel anders én een voorraadkast. Met heel veel mandjes met lekkernijen, plek voor de non-foodspullen en schoonmaakspullen. Ik kan je zeggen: de deur van deze kast wordt het meest gebruikt van ons huis.

Ik merk het dus ook met het doen van de boodschappen. Net in de tijd dat alles duurder geworden is. Vandaag kreeg ik van mijn man de opdracht om meer koekjes te kopen want 2 pakken waren niet genoeg voor een week. En dan zeg ik erbij: ik raak de koekjes niet aan. Vandaag was het weer zover: wij doen altijd boodschappen op de zondag en het is een gedeelde verantwoordelijkheid bij ons thuis. De ene week is mijn man, de andere week ik, aan de beurt. Maar aangezien manlief al 2 weken lang thuis is met covid, is de eer aan mij om alles te halen. Boodschappen doen staat niet op mijn yippie-lijstje. Ik wil dus erin, zo snel mogelijk halen wat ik nodig heb, en er weer uit zijn. De Lidl is onze vaste plek want het is zo lekker overzichtelijk. Er is van ieder product maar 1 merk dus veel keus is er niet en kieskeurig zijn wij ook niet. Daarnaast vinden wij de groente en fruit, brood, melk etc van goed genoeg kwaliteit dus past deze supermarkt gewoonweg bij ons. Voor wij dus naar de supermarkt gaan, checken wij onze voorraad. Deze is vrij goed gestructureerd en overzichtelijk (dankzij een beetje neurotische ik) dus ons lijstje is altijd snel gemaakt.

Vanmorgen stond ik vroeg op, reed naar de supermarkt en stapte ijverig de winkel binnen. Het was lekker rustig, er waren maar een paar mensen die geen mondkapje ophadden of alleen hun mond hadden bedekt (ik kan er niet zo goed tegen als mensen hun eigen regels opstellen) en er was voorraad genoeg. Twintig minuten later stond ik bij de kassa, stopte ik de boodschappentassen weer vol, betaalde €85 (Yes! Je leest het echt goed!) en liep weer richting de uitgang. En terwijl ik naar buiten liep en naar mijn boodschappen keek, schaamde ik mij een beetje. Wat zouden mensen wel niet denken? Dat ik een gezin met 6 kinderen te voeden had? Als iemand een opmerking zou maken (iets in de trant van: “groot gezin zeker?”) zou ik met veel schaamte moeten toegeven dat ik thuis maar 2 kinderen heb. Twee puberende kinderen, dat wel want dat is echt merkbaar. Niet alleen in de hoeveelheid boodschappen die ik moet aanschaffen maar zeker ook in de snelheid van het opgaan van het eten. Mijn regel is in ieder geval: op is op. Zijn de koekjes morgen op? Oh nee, geen ijsthee meer? Pech, pas volgende week zondag ga ik weer naar de supermarkt. Intussen is dat voor mijn kinderen bekend terrein. En klagen ze echt nooit als iets op is want uiteindelijk zijn zij daar de oorzaak van. Maar het is wel opvallend hoeveel er gekocht wordt.

Mijn kinderen zijn 12&14, bijna 13&15. Ze zitten middenin een groeispurt. Ik verwacht dat het totale boodschappen eindbedrag voorlopig nog even blijft stijgen en onze voorraadkast voorlopig nog leeggeplunderd blijft worden. Onze arme voorraadkast deur; die is nog niet van onze pubers af..

Comments are closed.