Liefdesverdriet

Home  >>  blog  >>  Liefdesverdriet

Liefdesverdriet

18
apr,2015

0
  blog

liefdesverdriet

Tijdens een cursus over kinderen en rouw kregen we van de trainer een oefening. Wij moesten een wandel/luister oefening doen met een medecursist. De opdracht was: interview elkaar gedurende 5 minuten over een intens voorval in je jeugd. Tja, dan ga je graven. Ik hoefde eerlijk gezegd niet lang te spitten want ik wist direct over wie/wat ik het zou hebben. Mijn 1e liefde.

Want volgens mij vergeet je die nooit meer. Ik niet althans want ik was jong. Erg jong. Te jong. Ik was namelijk eind 13. Bijna14. Ik zat op het voortgezet onderwijs en mijn vriendin Monique introduceerde mij aan D (D voor duivel dan maar). En dat was het begin van het einde. Tenminste, zo herinner ik het mij. Want D was een probleemgeval. En dat werd uiteindelijk ook mijn probleem. Niet zozeer problemen met de politie maar als er zoiets als the love-police had bestaan, hadden wij een heel dossier gehad.
Het heeft uiteindelijk ongeveer 8 jaar geduurd. Niet allemaal achter elkaar, een soort knipper-licht ding. Maar wel intens. Poe.

De 1e keer dat D mijn hart brak, hoorde ik letterlijk ‘krak’. Mijn vriendinnen waarschuwden mij voor hem maar wist ik veel. Ik kon weinig; niet leren (ik bleef ook zitten), niet eten (ik viel veel af. Zoveel dat mijn vader dreigde mij aan het infuus te zetten als ik niet snel zelf zou eten), niet slapen. Pas toen het weer aan was, kon ik weer deels functioneren.

Ik bedenk me net dat ik deze keer een lang verhaal kort ga houden. Want het is toch onmogelijk om zo een lange geschiedenis in een kort verhaal te persen, daarnaast is het niet echt functioneel en nodig om dit verhaal lang te houden. Het verhaal hield namelijk op toen ik op een dag te horen kreeg dat meneer naar Nederland was vertrokken. En ik hoorde het niet van hem. Nee, ik belde hem thuis en zijn vader nam op. Toen ik naar hem vroeg moest zijn vader lachen en zei hij: “D? Die zit momenteel in het vliegtuig richting Amsterdam”. Op1 of andere manier ging toen mijn knop eindelijk om. Na 7 jaar. Hij belde de volgende dag doodleuk op, uit Amsterdam, waarschijnlijk dacht meneer dat ik het nieuws nog niet opgevangen had. Hoe dan ook, hij deed er lachoniek over. En dat terwijl hij een andere nagereisd was. En ik was het niet.

Een jaar later: ik ben eindelijk geslaagd van de Havo (met ernstige vertraging maar het is goed met mij gekomen) en stap samen met mijn moeder en zusje het vliegtuig in richting Amsterdam.

Op naar een studerend leven.

Op naar een nieuw leven.

Op naar een leven zonder D. et beviel mij prima. Nu nog steeds na 100 jaar. En ondanks het in mijn belevenis vooral kommer en kwel is geweest zal het vast ook leuk zijn geweest. Want een 1e liefde vergeet je nooit. Ik niet althans.

(Noot: Ik heb er ook veel van geleerd. Vooral wat je niet wilt in een relatie. En daardoor wat je wél wilt. En dat is mijn lieve man met wie ik nu getrouwd ben. Ik ben ervan overtuigd dat ik eerst deze shit moest meemaken om te worden wie ik nu ben..)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.